પથ્થર સાથે રહી રહી પણ

નથી થયો પથ્થરનો –

કારણ કે હું માણસ છું.

 

પાછળથી એ ઘાત કરે, આઘાત કરે, પ્રતિઘાત કરે

પણ સામે મોઢે લળીલળીને વાત કરે છે –

કારણ કે હું માણસ છું.

 

હોવું જાણે તડકો તીખો,

ઉનાળાનો ઉનો ઉનો,

છતાય જાણે લાગે છે કે

સ્હેજ બચી છે ભીતરમાં ભીનાશ –

કારણ કે હું માણસ છું.

 

સદીઓથી જે ચાલ્યું આવે, ચાલે છે, ને ચાલ્યાં કરશે,

સાચ જૂઠની ભેળસેળની

સમીપ રહીને શોધું મારી જાત –

કારણ કે હું માણસ છું.

 

ઉંઘ વગરની આંખો બળતી મોડી રાતે

નથી કોઈ આજુબાજુ કે સાથે સાથે

કોક વાર હું ફુલ, પાંદડા, પતંગિયા

ને પંખીઓની વાત કરું છું –

કારણ કે હું માણસ છું.

 

 

 

   ધૈવત શુક્લ

 માર્ચ, ૨૦૦૩.

 

મારા આંગણામાં ઉગેલું

શ્રીપર્ણીનું વૃક્ષ

મને બોલાવે છે મારા નામથી

કેમકે

હું પણ તેને 

એના નામથી બોલાવું છું.

જે રેતી પર મારા પગલાં પડે છે

તે રેતીનાં કણ પણ મને બોલાવે છે મારા નામથી.

સવારે સૂરજ પણ

જગાડે છે મને

હળવેથી મારું નામ દઈને,

કેમકે હું જ છું શ્રીપર્ણીનું વૃક્ષ,

હું જ છું એ ધૂળ કે જેના પર હું ચાલું છું,

અને હું જ છું એ સૂર્ય,

દેદિપ્યમાન,

પોતાના તેજથી પ્રકાશિત…

ધૈવત શુક્લ

માર્ચ, ૨૦૦૩

હું જોઉ છું

સપ્ટેમ્બર 26, 2007

અવકાશમાં દીપી રહેલા વૃત્તને હું જોઉ છું !
જુગ જુના ઝળહળ ઝળળ સંવૃત્તને હું જોઉ છું !

આજે અહીં, કાલે ત્યહીં, ક્યારે કહીં, સમજાય છે,
શૂન્યતાને, કર્મના પ્રવૃત્તને હું જોઉ છું !

જે બધું છે, તે નથી કૈં, તેજ છે ચારે તરફ,
નાદના ગર્જનરૂપી આ નૃત્તને હું જોઉ છું !

હું મને જોઈ રહ્યો ને શૂન્યનો સમદર થયો !
કંઈ નહીંના વારિથી આવૃત્તને હું જોઉ છું !

આજ તો સમજાય છે કે પામવાનું શું હતું,
આચ્છાદનો ચાલ્યાં ગયાં, પરિવૃત્તને હું જોઉ છું !

ધૈવત શુક્લ
1993.